فصل ۱۱: ماندن در اتوبوس؛ قدرت شکیبایی خلاقانه

آنچه در طول این سه ساعت رخ می‌دهد، شگفت‌انگیز است: در ده دقیقه اول، دانشجو فکر می‌کند همه چیزِ تابلو را دیده است. در چهل دقیقه بعدی، موج شدیدی از کلافگی، خارش بدن و بی‌قراری به سراغش می‌آید. اما هنگامی که از سدِ ساعت اول عبور می‌کند و تسلیمِ سرعتِ خودِ اثر هنری می‌شود، ناگهان لایه‌های پنهان نقاشی یکی پس از دیگری نمایان می‌شوند: تقارن ظریف گوش سنجاب با لیوان آب، بازتاب نور روی میز چوبی و ظرافت‌های ترکیب‌بندی که کوپلی ماه‌ها برای خلقشان وقت گذاشته بود. برکمن می‌گوید بسیاری از ارزشمندترین دستاوردهای زندگی، تنها پس از عبور از «سدِ بی‌قراریِ اولیه» خود را به ما نشان می‌دهند.

اگر روی همان خط مسیر بمانید و شکیبایی به خرج دهید، اتوبوس شما سرانجام از منطقه شلوغِ شهر که دیگران قبلاً در آن کار کرده‌اند عبور می‌کند و وارد سرزمین بکری می‌شود که منحصراً متعلق به صدای اصیل و بی‌همتای شماست. برای پرورش این شکیبایی سازنده، برکمن سه قانون عملی را مطرح می‌کند.

اگر می‌خواهید به سرزمینی برسید که پیش از شما کسی به آن گام نگذاشته است، کافی است در اتوبوس بمانید و در ایستگاه‌های اول پیاده نشوید.