فصل ۱۶: خصومت پنهان در پسِ نقاب دوستانه را ببینید (قانون پرخاشگری)

در ظاهر، همه ما انسان‌هایی متمدن، صلح‌جو و مهربان هستیم؛ اما در زیر پوست نازک تمدن، میلیون‌ها سال تاریخ تکاملی شکار، رقابت بی‌رحمانه و نبرد برای بقا جریان دارد. همان‌طور که آلفرد آدلر و نیچه نشان دادند، هر انسانی به محض مواجهه با دنیای بیرون، احساس آسیب‌پذیری و کوچکی می‌کند و برای غلبه بر این حس درماندگی، اراده معطوف به قدرت و پرخاشگری در او بیدار می‌شود. از آنجا که در جامعه مدرن نمی‌توان با چماق و شمشیر به دیگران حمله کرد، انسان‌ها یاد گرفته‌اند پرخاشگری خود را پشت لبخندهای دوستانه، قوانین اداری و رفتارهای منفعلانه پنهان سازند.

خطرناک‌تر از مهاجمان آشکار، مهاجمان منفعل هستند؛ افرادی که از رویارویی مستقیم می‌ترسند، اما پر از خشم و میل به کنترل می‌باشند. آن‌ها با لبخند و ادعای دوستی جلو می‌آیند، اما از طریق تعلل عمدی، فراموش‌کاری مصلحتی، تأخیرهای مکرر، القای حس گناه و ابهام‌گویی، اعصاب شما را خرد کرده و کنترل رابطه را به دست می‌گیرند. اگر به آن‌ها اعتراض کنید، بلافاصله ژست مظلومانه می‌گیرند و شما را فردی عصبانی و بی‌منطق جلوه می‌دهند!

من ترجیح می‌دهم دشمن یا رقیبم را با صبر، اعداد و واقعیت‌های آرام قانع کنم تا اینکه با هیاهو و خشم، او را به مقاومت بیشتر وادار سازم.

در نهایت، شما باید با انرژی پرخاشگری درونی خودتان آشتی کنید. ریشه کلمه Aggression در لاتین (Aggredi) به معنای «گام برداشتن به جلو» است. وقتی این نیروی حیاتی را مهار می‌کنید، به جسارت هدفمند، جاه‌طلبی سالم و پافشاری خستگی‌ناپذیر دست می‌یابید.