فصل ۱۰: مراقب ایگوی شکننده باشید (قانون حسادت)

انسان‌ها به راحتی اعتراف می‌کنند که عصبانی، مضطرب، غمگین یا حتی حریص هستند؛ اما تقریباً هیچ‌کس هرگز اعتراف نمی‌کند که حسود (Envious) است. چرا؟ زیرا اعتراف به حسادت، اعتراف مستقیم به حقارت و شکست درونی است. با این حال، مقایسه اجتماعی در مغز ما سیم‌کشی شده است. ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که ادعای برابری دارد، اما نابرابری در استعداد، ثروت، زیبایی و موفقیت در آن بیداد می‌کند. هرگاه موفقیت دیگران به ما یادآوری کند که ما به پتانسیل خود نرسیده‌ایم، نیش حسادت بیدار می‌شود؛ و چون نمی‌توانیم آن را آشکارا بیان کنیم، به خطرناک‌ترین سلاح‌های پنهان متوسل می‌شویم.

حسادت بین دو غریبه کاملاً متفاوت رخ نمی‌دهد (یک کارگر ساده به ایلان ماسک حسادت نمی‌کند)؛ حسادت همیشه در میان همتایان، همکاران، دوستان قدیمی و اعضای خانواده شعله‌ور می‌شود. خطرناک‌ترین تیپ‌های حسود عبارتند از: همتای عقب‌مانده (دوستی که با شما در یک سطح شروع کرده اما شما از او بسیار جلو افتاده‌اید)، فرد دارای استحقاق کاذب (کسی که فکر می‌کند نابغه است اما تلاش نمی‌کند و موفقیت شما را حق خورده‌شده خودش می‌داند) و افراد دارای عزت‌نفس ناپایدار.

افراد حسود از دو چیز رنج می‌برند: نخست از بدبختی‌های خودشان، و دوم از خوشبختی و موفقیت دیگران.

به محض اینکه متوجه شدید درگیر حسادت هستید، بدانید که دارید به جای حرکت در مسیر اصیل زندگی خودتان، انرژی حیاتی خود را صرف تماشای زندگی دیگران می‌کنید. بازگشت به رسالت شخصی، ریشه حسادت را برای همیشه می‌خشکاند.