فصل ۱۰: چارچوب جامع دوآپس؛ راهنمای عملیاتی سه مسیر، چهار نوع کار و همگرایی ناب

در بخش پایانی کتاب، نویسندگان (جین کیم، کوین بهر و جورج اسپافورد) از قالب رمان خارج شده و چارچوب علمی و مهندسی پشت تمامی درس‌های اریک رید را به صورت ساختاریافته تشریح می‌کنند. آن‌ها نشان می‌دهند که جنبش دوآپس (DevOps) حاصل همگرایی تاریخی میان اصولی است که دهه‌ها پیش باعث انقلاب در صنایع تولید فیزیکی شد (مانند تئوری محدودیت‌ها، سیستم تولید تویوتا و تولید ناب) و اکنون با ترکیب شدن با جنبش چابک (Agile)، مدیریت سرویس‌های فناوری اطلاعات (ITSM/ITIL) و فرهنگ ایمنی سیستم‌ها، به زنجیره ارزش فناوری اطلاعات راه یافته است.

نویسندگان تاکید می‌کنند که تمام الگوها، شیوه‌ها و ابزارهای دوآپس از سه اصل بنیادین یا همان سه مسیر (The Three Ways) استخراج می‌شوند. درک عمیق این سه مسیر به هر مدیر فنی اجازه می‌دهد که مستقل از فناوری یا زبان برنامه‌نویسی سازمان خود، نقشه راه تحول را طراحی و اجرا کند.

در جمع‌بندی نهایی، کتاب یادآوری می‌کند که یک رهبر فناوری اطلاعات برای حفظ تعادل سیستم، باید همواره توازن میان چهار نوع کار (پروژه‌های کسب‌وکار، پروژه‌های داخلی IT، تغییرات، و کارهای برنامه‌ریزی‌نشده) را رصد کند. در سازمان‌های بیمار، مدیران تمام ظرفیت را به «پروژه‌های کسب‌وکار» اختصاص می‌دهند و «پروژه‌های داخلی زیرساخت و کاهش بدهی فنی» را نادیده می‌گیرند؛ در نتیجه، شکنندگی سیستم افزایش یافته و به زودی «کارهای برنامه‌ریزی‌نشده» کل ظرفیت سازمان را می‌بلعد.

ده سال پیش، فاصله میان شرکت‌هایی که از فناوری اطلاعات به خوبی استفاده می‌کردند و شرکت‌های سنتی، تنها یک مزیت کوچک بود؛ اما امروز، پیاده‌سازی اصول دوآپس مرز میان شرکت‌هایی است که بازار را تسخیر می‌کنند و شرکت‌هایی که از صفحه روزگار محو می‌شوند.

کتاب «پروژه ققنوس» با این پیام امیدبخش به پایان می‌رسد که هیچ سازمانی، هرچقدر هم که در بدهی فنی، فرهنگ سرزنش و بحران‌های روزمره غرق شده باشد، محکوم به شکست نیست؛ به شرط آنکه رهبران آن جرات کنند کار نامرئی را مرئی سازند، گلوگاه‌ها را مدیریت کنند، حلقه‌های بازخورد را کوتاه نمایند و یادگیری مستمر را به تپش قلب روزانه سازمان خود تبدیل کنند.