فصل ۴: ابزارهای مخرب

در این فصل، سینک به بررسی ابزارهایی می‌پردازد که مدیران ضعیف برای کنترل کارکنان خود به کار می‌گیرند؛ ابزارهایی نظیر مراقبت‌های فرساینده، قوانین دست‌وپاگیر، معیارهای عملکردی صرفاً کمی و تهدید مداوم. این ابزارها به جای ایجاد نظم، جوی از بی‌اعتمادی و ترس را حاکم می‌کنند.

استفاده ابزاری از سیاست‌های تعدیل نیرو به عنوان اهرمی برای ترساندن باقی‌مانده کارکنان نیز از دیگر ابزارهای مخربی است که متأسفانه در بسیاری از شرکت‌های بزرگ جهان دیده می‌شود.

وقتی خطایی در سازمان رخ می‌دهد، رهبران ناکارآمد بلافاصله به دنبال پیدا کردن مقصر و تنبیه او هستند. این رویکرد باعث می‌شود افراد در آینده خطاهای خود را پنهان کنند که این امر به فجایع بزرگ‌تر سازمانی منجر می‌شود.

ترس و نوآوری در یک جا جمع نمی‌شوند. سازمانی که بر پایه ترس ساخته شده باشد، هرگز نمی‌تواند خلاق باشد.